De dames van het Noaberpad

Astrid en Marceline zijn padcoördinator van het Noaberpad

Een glazen plafond bij Wandelnet? Welnee. Maak kennis met Astrid Borst en Marceline Dorgelo. Is het je ook wel eens opgevallen op een bijeenkomst van padcoördinatoren? De zaal vult zich vrijwel helemaal met mannen. Waar zijn de vrouwen? De vrijwilligersnieuwsbrief vond er twee in Twente op het Noaberpad.

Noaberpad
Er zijn meer dan vijftig padcoördinatoren. Het aantal vrouwelijke padcoördinatoren bleef tot voor kort steken op een magere vijf. Inmiddels is het gestegen naar zeven. Marceline Dorgelo en Astrid zijn de nieuwe padcoördinatoren op het middendeel van het Noaberpad. Ik ontmoet het tweetal op het terras van het NIVON huis Den Broam in het Twentse Buurse.

Je doet het gewoon
Astrid en Marceline zijn twee vrolijke wandelvrouwen met een grote liefde voor “hun” pad. Ze waren zich tot voor kort niet bewust van de overdaad aan mannelijke collega’s. “We waren in het voorjaar op de inspiratiedag van Wandelnet en daar is het ons pas opgevallen, allemaal mannen” zegt Astrid. Hoe komt dat? Ze weten het beide niet, vragen zich hardop af of vrouwen in de wandelwereld minder ambities hebben en of de overdaad aan mannen misschien afschrikt. “Maar er zijn echt geen hindernissen om als vrouw padcoördinator te worden” zegt Marceline “het is eigenlijk zoals met alles, je doet het gewoon als het je denkt dat het je ligt”.

Samen aanpakken
Ze begonnen vier jaar geleden als markeerders op het Noaberpad, op de etappe door Duitsland. Jaap de Boer was padcoördinator op dat deel van het Noaberpad. “Toen Jaap aangaf aan te willen stoppen, vroeg hij aan ons of een van ons het stokje van hem wilde overnemen” vertelt Astrid. “We wisten direct dat we het samen zouden doen. Dat heeft zoveel voordelen. Je kunt eens overleggen, zullen we zus of zo. En wat de een niet weet of niet zo goed kan, dat kan de andere soms weer wel. Je vult elkaar aan, je stimuleert elkaar”.

Contact met vrijwilligers
Hoe begin je nu met zo’n nieuwe functie? Astrid: “We hebben de elf vrijwilligers uitgenodigd. Gewoon bij mij thuis in de woonkamer met koffie en iets dat we zelf hadden gebakken. Ongedwongen bij elkaar zitten, we hadden alleen een aantal bespreekpunten. We hebben verteld wat wij als coördinatoren aan het doen waren, we hebben samen gegeten en gewandeld". Ze kijken elkaar aan en schieten even in de lach. Astrid: “Dat is misschien toch een beetje een vrouwen manier, van mannen horen we meer over agendapunten en presentaties enzo”. Ze vonden het beide een positieve bijeenkomsten, voor herhaling vatbaar.

Routewijziging
We doen de wandelschoenen aan op pad. We pikken het Noaberpad op bij de Braambrug, iets meer dan honderd meter lopen vanaf het Nivonhuis. Onderweg vertellen de vrouwen dat ze het vak al doende leren. “De route is hier onlangs verlegd” vertelt Marceline, “het is een idee van onze voorganger Jaap de Boer. Het Noaberpad gaat niet meer langs de provinciale weg maar loopt nu over onverharde paden door het bos en maakt daarbij gebruik van het routenetwerk Twente”. Ze wijst op een routepaaltje van het netwerk. “Waar Noaberpad en het routenetwerk Twente samen vallen zorgt het routenetwerk voor de markeringen. De vrijwilligers van het Noaberpad doen dat niet, zij controleren vooral”.

Al aardig gewend
We lopen langs de Buurserbeek over het vernieuwde traject. Door het bos met af en toe een blik op de hier meanderende beek. “De routewijziging is op de kaart ingetekend, beschreven en gemarkeerd maar moet nog in het GIS” vertelt Astrid, “maar dat is een klus voor Marceline”. Die knikt instemmend. Wat de een niet ligt, ligt de ander wel. Zo is het maar net. Terug bij het Nivonhuis nemen we afscheid. “Het gaat lekker” zegt Marceline, “We voelen dat het steeds meer eigen wordt“. De twee vrouwen het duidelijk naar hun zin in hun nieuwe functie. Samen padcoördinator zijn: ze kunnen het alle vrouwen dan ook aanraden. Het is gewoon leuk!

Britta Schmidt

Steun ons