Zondag 23 oktober startten we vanaf de parking van Meijendel en pikten we de markeringen van het Hollands Kustpad weer op. De route door de Oostduinen tot aan Ganzenhoek was prima gemarkeerd. Van Ganzenhoek tot Hotel Restaurant Duinoord liet de markering te wensen over. Het wordt tijd dat de markeerder daar zijn/haar traject naloopt. Na de overheerlijke lunch op het zonnige terras bij Duinoord gingen we verder door de duinen van Groot Berkheide. Vooral het laarzenpad was een aanrader. Prachtig! Via de grasvlaktes van Dorendel, de Friezewei en de Ruigenhoek kwamen we bij het strand van Katwijk aan Zee. We volgden het strand tot aan de monding van de Oude Rijn. De lucht was blauw. Het was een heerlijke wandeldag.

Eergister heb ik het kustpad hervat, na een pauze van bijna een half jaar. Begonnen in Egmond-aan-Zee, doorgelopen tot Petten. De eerste paar kilometer waren wel een doublure, maar het gaat hier om (naar verluidt) het mooiste duingebied van Nederland, dus daar loop ik graag een stukje extra voor. Een paar kilometer ten noorden van Egmond-a-Z gaat het pad de duinen in, een traject van meer dan 15 km. Een zeer afwisselend gebied, zandverstuivingen, meertjes, struikgewas, dennen- en loofbos. Zelfs het favoriete plekje van Frans van Dusschoten!, daar was een bankje neergezet waar ik geluncht heb. De man had een gelukkige smaak in natuurlijk schoon, een erg mooi uitzicht. Het pad loopt verder langs Schoorl, waar ik vanaf een meter of 25, 30 hoogte een paar hele fraaie vergezichten landinwaarts had, en kijk op een extreem scherpe landschapsscheiding. Bij Groet werd ik de polder ingestuurd, om na een paar kilometer over duikjes de Hondsbossche Zeewering te beklimmen. Een van de weinige plaatsen in Holland waar het duin helemaal is weggeslagen door weer en wind, en vervangen door een enorme dijk. In Petten, een nogal doods plaatsje dat wat weg heeft van een buitenwijk rondom ECN (de kernreactor), nam ik weer de bus naar huis.
Het eind van het pad begint nu in zicht te komen, wat een mooie aanleiding is om wat terug te kijken. Simpele samenvatting: dit is een prachtig pad!, vooral waar een duinlandschap te vinden is, ruwweg vanaf Scheveningen tot aan Groet (en, heb ik al gezien, ten noorden van Petten). Het contrast tussen dit (deels aangelegde) natuurgebied en het direct aangrenzende Holland van polders, industrieterreinen en buitenwijken is enorm, ik herinner me steeds weer door een oud, vermoeid en afgetobd Holland naar huis te zijn gereisd na uren verbleven in de eeuwig frisse kuststrook. Zo werd het mooie extra fraai vanwege het contrast met het lelijke. Het is mooi geweest, tijd voor wat anders.

groet,
Ton van Oosterhout.

We startten bij het Vredespaleis en gingen dwars door de stad Den Haag. We kwamen langs nationaal bekende plekken als Lange Voorhout, het Binnenhof, het Malieveld en Huis ten Bosch. Even voorbij het paleis van de koningin hielden we halt bij een klein eethuisje. De gemarkeerde route door de stad was redelijk tot goed. We gingen verder langs Duindigt en Landgoed Clingendael. Bij TNO kwamen we in de duinen. Via de Waalsdorpervlakte en het oorlogsmonument kwamen we over verharde en onverharde paden bij bezoekerscentrum Meijendel, eindpunt van de etappe. Het traject door het duingebied was voortreffelijk gemarkeerd. Mijn complimenten.

Maandag 17 oktober liepen we over goed gemarkeerde paden van Kijkduin naar het Vredespaleis in Den Haag. De route door de Westduinen en het Westduinpark is mooi. Er is alleen één smet; de wandelpaden door de duinen zijn geasfalteerd. Het traject door de Bosjes van Poot gaat gelukkig nog wel over zandpaden. Bij de haven van Scheveningen is er de laatste jaren veel veranderd. Overal rond de 2e Haven zijn appartementgebouwen opgetrokken. De haven ligt vol met plezierjachten en een museum oorlogsschip. We wandelden verder over het strand richting de Pier van Scheveningen. Voorbij het statige Kurhaus verlieten we het strand en gingen achter het gebouw langs Scheveningen weer in. Via de Holland Casino, het Circustheater en de Nieuwe Badkapel Zorgvlietkerk kwamen we aan bij het Westbroekpark. In dit park is een prachtig rosarium. Door het Van Stolkpark en de Scheveningse Bosjes kwamen we uiteindelijk aan bij Café De Oude Tol, schuin gelegen tegenover het Vredespaleis.

Zondag 16 oktober gingen we met het wandelboekje van het Hollands Kustpad op pad. Eerst liepen we een stuk rechtdoor over het Noordlandse Pad tussen de kassen door. Ter hoogte van 's-Gravenzande liepen we via het Arendsduin naar de Noordzee. We gingen heerlijk in de stralende herfstzon noordwaarts richting Terheijde. Bij Terheijde was het lastig om de juiste strandovergang te kiezen. We kozen de tweede strandovergang en dat bleek de juiste te zijn. De trap is alleen zichtbaar bij de afdaling naar het voormalige vissersdorp. Vanaf de zeereep konden we goed zien hoe voor de kust een grote zandplaat wordt aangelegd. Er schijnen al zeehonden voor te komen. Via Terheijde was het een klein stukje naar Monster. Hier lunchten we in de plaatselijke snackbar. We liepen verder naar recreatiegebied Madestein. Hier stond de markering verkeerd. We liepen de veldweg in, zoals getekend in de gids van het Hollands Kustpad. De markering gaf er echter een kruis aan. We liepen door. De veldweg ging over in een grasveld. we bleven de noordoever van de recreatieplas volgen en kwamen weer markeringen tegen. We hadden de goede route genomen. In Landgoed Ockenburgh was het vinden van de route via de markeringen weer een zoekplaatje. Op essentiële punten waren geen markeringen te vinden. Via een aantal hoge duinen met prachtige vergezichten kwamen we aan bij Kijkduin. We wandelden over de boulevard tot aan het Deltaplein.

Op zaterdag 3 september liepen we de laatste ontbrekende schakel van het Grote Rivierenpad bij Hoek van Holland. We maakten er een rondje van, zodat we ook een stukje over het Deltapad en het Hollands Kustpad wandelden. Een nieuw idee was geboren. Na het afronden van het Grote Rivierenpad zou het Hollands Kustpad het nieuwe project worden.
Op deze dag deden we het traject van treinstation Hoek van Holland-Haven tot Hoek van Holland Schelpweg.

Wat een prachtige route. Vooral de gebieden De Ganzenhoek en Berkenheide zijn buitengewoon mooi. Met de hoge temperaturen leek het wel de Hollandse Sahara. En dat in de randstad. Jammer dat ik de wijziging op pagina 57 niet had gelezen. Er ontbreekt daar een heel stuk tekst in de beschrijving van zuid naar noord. Ook na de koffie in Meijendel heb ik erg lopen zoeken. Er is daar blijkbaar het één en ander veranderd met parkeerplaatsen, want ik vond de sluishekjes niet na het oversteken van de parkeerplaats. Na heel wat gezoek vond ik de wegwijzer strand en toen kon ik weer verder. Bij de ganzenhoek liep ik een rondje. Misschien mijn eigen schuld. Ik weet het niet. Gelukkig had ik een gps bij me. Door de zee steeds links te houden kwam ik toch in Katwijk aan, maar hier en daar heb ik wel stukjes route gemist. Steeds kwam ik echter weer terug op de markeringen. Het was een prachtige tocht.

Vorige week hebben we weer een deel van het prachtige Hollands Kustpad gelopen. Van Noordwijk aan Zee tot de Oranjekom in de Amsterdamse waterleidingduinen.
We gebruiken de 1e gewijzigde druk, 2010.
Wat ons opviel is dat vrijwel alle als asfaltweg aangeduide wegen klinkerwegen bleken te zijn.
Een echte omissie is in onze ogen is de beschrijving bij kaart 21 op blz. 67, regel 10/11.
Voorstel:
Er staat: "(...) bij P-23399 uitkomt. Direct daarna rechtsaf een asfaltweg richting De Zilk."
Vervangen door: "(...) bij P-23399 uitkomt. Hier linksaf over een karrenspoor afgewisseld met stukken klinkerweg, richting De Zilk."

Als je bij de betreffende paddenstoel rechtsaf gaat moet je door het hek de waterleidingduinen verlaten en kom je weer op de Langevelder slag, een asfaltweg.

Gaan na het Pieterpad aan het Kustpad beginnen en zijn ons aan het voorbereiden. We beginnen in Hoek van Holland en lopen de eerste dag tot Loosduinen volgens het boekje. Daar willen we overnachten, maar waar? Alle in het boekje genoemde adressen zijn te ver van het eindpunt af. Kan verder ook niets vinden. Wie heeft er een suggestie?

Ik ben me aan het orienteren op de LAW 5-2/5-3. De beschrijving geeft aan dat deze route in totaal 213 km is. Als ik echter google-maps de kortste loopafstand laat bepalen tussen Hoek van Holland en Den Helder komt er uit 137 km. De beachmarathon Hoek van Holland - Den Helder geeft aan 135km. Dat is dus puur over het strand.
Wat slingerwerk van de LAW-route zou dus een verlenging van de route van 76 km zijn. Dat lijkt me erg veel. Wat is waarheid?

Gisteren ons vervolg gelopen van het Hollands Kustpad, elke maand lopen we een route en deze maand waren we aangekomen bij het stukje: Haarlem Bentveld, volgens de planning achterin het boekje een wandeling van maar 8 km. en vanwege deze korte afstand hebben we besloten om deze route maar met kinderen te lopen, anders plakken we deze vast aan de volgende route Bentveld-Zilk (14 km)
Heerlijk zonnig weer, jammer genoeg veel klinkerpaden, iets minder prettig lopen maar wel mooi!!
Wat blijkt, deze route is geen 8 maar 14 km!! foutje in het boekje, de volgende wandeling is 8 km
Gelukkig is het laatste stuk van de route door het bos en lekker afwisselend zodat de kinderen het wel volhouden. Prachtig industrieel gebouw waar het bezoekerscentrum inzit:HULDE!!

een eindje verder een heerlijk terras in de zon; dan toch nog een extra kilometer wandelen omdat we de bus net gemist hebben en lopend naar station Heemstede Aerdenhout gaan.

Al met al een heerlijke dag, maar de volgende wandeling knippen en plakken we wel weer aan volgende routes vast....

Gister heb ik opnieuw een deel Kustpad gewandeld, van Wijk aan Zee naar Bergen aan Zee. Het pad loopt hier door het Noord Hollands Duinreservaat, en doorkruist een breed scala aan duinlandschappen. Juist hier, onder en boven Egmond aan Zee, is (vertelde me een fotograaf die ik aan het strand ontmoette) het mooiste Nederlandse duin te vinden, een sentiment waar ik alleen maar mee in kan stemmen. Over heuvels, door dalen, langs bossen, struiken, zelfs wat plukjes heide, grasland, het boekje vertelt ook over allerhande flora-biotopen maar die moeten nog wakker worden, het is te vroeg in de lente voor meer dan hele vroege knoppen. En een paar bloeiende narcissen (wat doen die hier?), verfissend contrapunt tussen dorre struiken. Na de herten en reeen van de Amsterdamse Waterleidingduinen, nu een aantal ontmoetingen met Schotse hooglanders, flinke koeien die er, bedekt met een gezellig roodbruin langharig tapijtje, verrassend aaibaar uitzien. Toch maar vanafgebleven, net als van dat veulen dat zo lekker aan de tiet bij moeder slurpte. Ik ben even over een duintje omgelopen (worden merries agressief als je vlak langs hun kindjes loopt?) en werd daar door luid geritsel gewaarschuwd: pas even op bij dit bosje... een slang, hagedis, ander beest? Na aankomst in Bergen aan Zee ben ik direct doorgewandeld naar Bergen, om de bus te pakken. Langs de weg tussen BaZ en B worden tientallen protserige villa's aangelegd, daar mag het bos blijkbaar voor wijken. Bergen is een pittoresk dorpje maar ook een club met patsers die luidruchtig buiten bij de brasserie met een peuk tegen elkaar staan te brallen. Ik voelde me nagekeken, is me nog niet vaak overkomen in Nederland. Zelfs voor Bergen geldt: plan uw ontsnappingsroute uit dit barre oord, de wandelroute naar Alkmaar staat niet heel erg goed aangegeven...

groet,
Ton.

Vandaag, 2 april 2011, was een mooie dag. De zon scheen, het werd 24 graden, en ik heb natuurlijk mijn neus verbrand. Gelukkig woei er nog een stijve, frisse bries, anders was het voor mij eigenlijk al te warm geweest om te wandelen. Want dat heb ik gedaan: van Haarlem naar Wijk aan Zee. Het pad laat zich hier kennen als een bijzonder tweeslachtig wezen: ik liep door een prachtig duingebied. Weer de bekende dennen, struiken die net uitkomen, hier en daar een uitzichtpunt, vennetjes, verstuivingen. Schitterend, dit maakt het tot een wandeling die je zonder gapen drie of vier keer per jaar kunt lopen. Maar dan begint de bewoonde wereld weer, en wel een behoorlijk geindustrialiseerde: IJmuiden, Santpoort, Beverwijk. Voor wie het even vergeten was: hier ligt het Noordzeekanaal, en staan o.a. de hoogovens, tegenwoordig Tata steel Europe. Het pad wordt, zoals andere paden die door industriegebied lopen (oeverloperpad), listig door bosjes en langs maneges geleid, zodat het niet volledig uitloopt op een bezoek aan industrieel erfgoed. Maar dat erfgoed drong zich later, toen ik bij Wijk aan Zee nog door een natuurgebiedje werd gestuurd, wel op aan de zintuigen: het rook er naar brandende stookolie! Curieuze ervaring, werd werkelijk bizar toen ik aan de ene kant van dat duin die enorme dozen in het landschap zag, met bijbehorend metalen gekrijs en witte rook, en aan de andere kant het schattige dorpje Wijk aan Zee. Toen ben ik maar weer naar huis gegaan.
Afsluitende observatie: op dit moment bloeien de narcissen op de velden waar mijn trein tussendoorreed (en stilstond, achteruitreed, geen informatie, ach u kent het wel, de NS aan het werk). Die narcis moet een levenslustige plant zijn, want ik zag dat ze zich buiten de eigen velden hadden uitgezaaid naar slootkanten, bermen, en graslandjes. Nu maar hopen dat de koeien er ook van houden... hoe zou zo'n narcis smaken?
groeten,
Ton.

Vandaag, 26 maart 2011, heb ik bijna 35 kilometer door de duinen gewandeld, tussen Noordwijk aan Zee en Haarlem. Een voor mijn doen lange wandeling (moe) maar het was de moeite waard. Op het afgelegde stuk vond ik een mooie waaier aan landschappen die de rand van Nederland kenmerken: ruige vlaktes met niet veel meer dan taai gras en doornige struiken, bossen met dennen en grotesk verwrongen loofbomen, hoge, nauwelijks begroeide zandheuvels, gebieden met ruim struweel, overal een zweem van groen-bruin overheen: de lente komt eraan! En ik had, misschien door het wat minder verwelkomende weer, het rijk bijna voor mezelf alleen.
De Amsterdamse Waterleidingduinen, die een belangrijk deel van het traject uitmaken, laten bij uitstek zien hoe mooi die merkwaardig Nederlandse oxymoron van 'aangelegde natuur' kan uitpakken. Een werkelijk schitterend gebied, niet in het minst door de kuddes herten en reeen die hier grazen. Ze zijn zo aan bezoekers gewend geraakt dat ze nauwelijks meer vluchten, wat weliswaar minder authentiek is, maar het grappige effect geeft van door een natuurfilm wandelen. Een gelukkige middenpositie tussen een hertenkampje en de Hoge Veluwe.
Nabij Bentveld stapte ik even uit deze rare, smalle strook natuur (volgens mij nooit breder dan een kilometer), en kwam tussen een grote groep wandelaars terecht die de 30 km van Zandvoort deden. Een vervreemdende ervaring.
Na een laatste etappe door duingebied liep ik Haarlem binnen, een mooie Noord-Hollandse stad waar het (vermoed ik) goed leven is.
In het kort: een prachtige wandeling, mooi parcours, overal adequaat aangeduid. Nivon heeft een gelukkige hand in LAWs.... en actieve vrijwilligers die het pad bijhouden: bravo!
groet,
Ton van Oosterhout.