Wandelverslag NS-wandeltocht Rotterdam Maasstad

Vrijwilliger Joop Meijer is verantwoordelijk voor de markeringen van de NS-wandeltocht Rotterdam Maasstad. Journaliste Anke Manschot liep een dagje mee met deze gepassioneerde Rotterdammer.

"Behalve een architectuur- en botenparadijs is Rotterdam ook een openluchtmuseum"

Toen Joop Meijer twee jaar geleden de wandelroute Rotterdam Maasstad markeerde, had hij een keurige toestemmingsbrief van de gemeente op zak, maar geen stadswacht die er naar vroeg. “Sindsdien controleer ik de stickers een paar keer per jaar”, vertelt de witbesnorde vrijwilliger die me ophaalt van station Rotterdam Centraal.

In de Maasstad mogen dNS-wandeltocht Rotterdam Maasstade bekende wit-rode markeringen alleen op lantaarnpalen worden geplakt. Het gereedschap hiervoor? Geen schroevendraaier dus, maar een lapje en wasbenzine om de plakplek te ontvetten. ”Ik markeer zo hoog dat kinderhandjes er niet bij kunnen”, verklaart Joop. Maar als de gemeente een paal opfrist, wordt de sticker er zonder pardon afgetrokken of gaat de verfkwast er doodleuk overheen. “Nee, dat komen ze me echt niet vertellen, hoor.”

Soms is een gemarkeerde paal opeens foetsie. Zo verlegde hij het begin van deze tocht al vier keer vanwege de eeuwige vernieuwingsdrift op Rotterdam Centraal. Vanwege een Chinese kunstmanifestatie kwamen er afgelopen winter opeens hekken om NS-markeringen in het stadspark. Kwam hij toevallig achter. Aan wandelaars met de uitgeprinte tocht vraagt hij steevast of alles nog klopt.

Vandaag is Joop geen plakker, maar mijn gids. We wandelen eerst door het oude, lommerrijke Rotterdam. Het groene hart van de stad. “De Maasstad telt ongeveer evenveel bomen als mensen”. Hoewel Joop geen fan was van Pim Fortuyn wijst hij me toch op diens Palazzo di Pietro, op het verstilde G.W. Burgerplein 13. Op de chique Heemraadsingel passeren we twee dames met getrimde poedels.

NS-wandeltocht Rotterdam MaasstadIn de pittoreske Delfshaven drinken we koffie in de romantische binnentuin van brouwerij De Pelgrim. Dit 16e-eeuwse pand is ook een trouwlocatie. Daarna belanden we al gauw in het moderne Rotterdam met zijn vele architectonische hoogstandjes. Letterlijk en figuurlijk. Meijer, rasverteller, begint een zin meermaals met ‘Hier was vroeger…’ Het bombardement in 1940 maakte hij niet mee. De puinhopen wel. “Een heerlijke speelplaats voor een jochie.”

De tocht leidt ons bijna aldoor langs water. Verheugd wijst Joop me op nieuwe groenstroken op kades. In de zogeheten ‘bruine havens’ dobberen antieke zeilschepen. Ze roepen heimwee op naar verre kusten. Behalve een architectuur- en botenparadijs is Rotterdam ook een openluchtmuseum. Zo verrijkte wijlen Dora Dolz haar woonstad met vele kleurrijke keramieken.

De Rotterdamse lesbische schrijfster Anna Blaman kreeg een monument in de vorm van een Harley Davidson. We komen zelfs een kunstwerk van Rodin op straat tegen. Staande voor ‘De verwoeste stad’, het beroemde beeld van Zadkine, weet mijn gids dat dit een geschenk van de Bijenkorf was aan de gemeente. Ook al is er soms verkeerslawaai, je komt toch weer op rustgevende plekken. Wat een stad, denk ik als ik weer de trein instap.

Steun ons