Zo neemt Bert zijn kwasten mee

Bert Super is markeerder op het Noaberpad. Hij kwam na een dagje markeren vaak onder de wit-rode verf thuis. 

Zijn vrouw bedacht een mooie oplossing. Bert markeert een stuk van het Noaberpad dat door een bosrijk gebied loopt. Schildjes en stickers kan hij daar niet gebruiken. Op die delen hanteert hij de verfkwast. Iedereen die dat doet, kent de problemen: de verf druipt langs de kwast omlaag, je handen en je kleren komen onder te zitten en de kwasten moeten gebruikt en al weer in je rugzak. En dus kwam Bert regelmatig een beetje wit-rood gemarkeerd thuis.

De oplossing
Het was Bert's vrouw die met de oplossing kwam. “Kun je hier wat mee?”, vroeg ze. Het was een plastic kokertje waar de houten snack-prikkertjes in hadden gezeten. Dat is nog niet zo gek, dacht Bert en ging aan het knutselen. Na een paar prototypes heeft hij het voor elkaar. Hij boort (smelten gaat hij nog eens proberen) een gaatje in het dekseltje. Het dekseltje klikt vast en de kwast zit nu netjes opgeborgen in zijn plastic omhulseltje. Bij gebruik gaat het kokertje eraf, na gebruik gaat 'ie er weer op. Geen geklieder meer en geen kwasten die uitdrogen. En alles kan hup, zo weer de rugzak in.

De kwasten in de houdertjes behoren nu tot de standaarduitrusting van Bert. Ze zitten in zijn rugzak naast het kleine viskoffertje dat er ook in zit. Zo'n klein, goedkoop maar o zo handig ding met veel kleine vakjes. Dat voorkomt dat de spijkertjes, stickers en andere kleine handige spullen door de rugzak gaan zwerven. En deze rugzak staat zo altijd klaar. Bert hoeft hem maar te pakken en hij kan op pad. Bert Super is sinds januari van dit jaar ook coördinator van het meest noordelijke gedeelte van het Noaberpad.

Steun ons