_{Maut van Ommen © Ernst Koningsveld}

Wie is Maut van Ommen?

Ik zag haar al van verre op station Hollandsche Rading. Maar… ze begroet een andere man met een handdruk. Tja zo’n misverstand kan gebeuren; ze had zich vergist in de man met wie ze een ontmoeting had. Gelukkig kon Ton, die hier verder niet meer in beeld komt, er ook om lachen. “Tja, ik vind dit best een beetje spannend,” zegt ze als we elkaar begroet hebben. “Nou, ik eerlijk gezegd ook wel,” reageer ik oprecht. Maar al na enkele tientallen stappen merken we beiden dat deze ontmoeting goed gaat komen.

“Ik ben geboren in Indonesië. Ons gezin is naar Nederland vertrokken toen ik twee maanden oud was. We belandden in Den Dungen, een dorp ten oosten van Den Bosch. Daar woonde ik tot ik voor mijn eerste beroepsopleiding naar de randstad verhuisde. Na mijn tweede beroepsopleiding, als psychiatrisch verpleegkundige, besefte ik nadat een tijdje in dat beroep werkte, dat dit niet helemaal de juiste keuze was en heb ik me omgeschoold naar Verpleegkundige Informatica. De laatste jaren was ik functioneel beheerder van een nieuw in te voeren roosterprogramma in de ggz. Sinds najaar 2025 ben ik gestopt, hoewel ik nog drie jaar moet wachten op mijn pensioen en de AOW. Maar mijn vriend en ik zijn geen ‘big spenders’, dus we kunnen van zijn pensioen leven.”

_{Nabij De Stulp © Ernst Koningsveld}

Wat heb je met wandelen?

“Ik ben sportief, maar had nooit wat met wandelen. Zo’n tien jaar sinds ik mijn huidige partner leerde kennen gingen we toch wandelen. Eerst als training om uiteindelijk meer van de wereld te zien. Hij was sportinstructeur bij Defensie, dus dat kwam goed. We begonnen met het Pieterpad en daarna deden we het Grenslandpad en het Nederlands Kustpad. Tijdens Corona wandelden we ook, met overnachtingen in huisjes en dan met twee auto’s naar het eind van de wandeling en dan met één auto naar het beginpunt. Inmiddels hebben we ook bijna het hele Zuiderzeepad gelopen. De komende zomer gaan we het laatste stuk doen, van Delfstrahuizen naar Stavoren. Rondje Nederland is dan af. Maar de Afsluitdijk laten we voor wat het is; zo’n lang recht stuk is niks voor mij.”

Je vertelde dat je eigenlijk nooit alleen wandelt, maar vooral met je vriend. "Ja, en grappig is dat jij en ik nu aan één stuk door praten, want met hem lopen we vele kilometers zwijgend. Hij heeft wel eens gezegd dat hij pas na tien kilometer begint te praten." Ze lacht erbij, waaruit ik opmaak dat dit natuurlijk overdreven is. “We lopen niet zulke lange etappes, hoor. Een kilometer of twintig per dag vinden we wel genoeg. En zo’n vijftien als we met bepakking lopen: ons tentje, kookspullen en alle verdere bagage. We lopen dan een meerdaagse tocht, in Nederland, maar ook wel in het buitenland, zoals de West Highland Way.”

Ben je al eens terug geweest naar je geboorteland?

“Nee, nog niet, maar dit najaar gaan we. Het plan is om mijn familiegeschiedenis te volgen. We hebben het goed voorbereid op basis van de verhalen van mijn ouders, informatie van het internet en uit mijn ouderlijk huis. Ik ben heel benieuwd. We hebben een reisbureau gevraagd om met onze input een reis in elkaar te sleutelen. Daar zitten ook wandelingen bij, deels met gidsen.”

Je bent al ruim tien jaar donateur van Wandelnet

“Klopt. Onze eerste routehulp was de gids van het Pieterpad, en die hebben we bij Wandelnet gekocht. Ik denk dat we snel daarna donateur geworden zijn, en dat zijn we nog overtuigd. Ik denk dat het donateurschap op mijn naam staat, maar beschouw het maar als een gezamenlijke ondersteuning van al dat goede werk dat Wandelnet verzet.”

_{Berceau in het Baarnse Bos © Ernst Koningsveld}

Heb je een tip voor andere wandelaars?

“Nou, niet echt een tip. Hoewel, ik fotografeer graag en zoals je ziet heb ik ook vandaag mijn spiegelreflexcamera mee. Die draag ik in een cameratas op mijn buik; met een heupriem voel ik die nauwelijks. Het feit dat ik die camera mee heb, herinnert me voortdurend dat ik ook moet kijken onderweg. Zeker als je samenloopt, schiet dat er nog wel eens bij in. De cameratas op de buik heeft bij traplopen wel een nadeel dat vrouwen die zwanger zijn geweest wel zullen herkennen.”

_{Maut fotografeert in de richting van de Naald van Napoleon © Ernst Koningsveld}

Onze wandeling

Wij liepen NS-wandeling De Vuursche, die vrijwel gelijk is aan etappe 9 van het Utrechtpad. Om praktische redenen liepen wij van Hollandsche Rading naar Baarn. De enige horeca die je onderweg tegenkomt is dan al na 1/3 van de route, wat voor de één een voordeel is, terwijl een ander zal zeggen: ik heb dat liever op 2/3. Het is een prachtige route met voldoende afwisseling. Maar ons viel wel op dat er weinig bankjes zijn onderweg.

Bekijk NS-wandeling De Vuursche

Bekijk Utrechtpad etappe 9