Door de Lendevallei met het Friese Woudenpad
Een paar jaar geleden fietste ik langs de Lende. Het zag er zó mooi uit dat ik er graag nog eens naar terug wilde, maar dan om te wandelen. Variant C2 van het Friese Woudenpad loopt voor het grootste deel door dit beekdal en het is voorjaar, dus dat zijn goede redenen om de reis naar Friesland te maken. Het pad gaat voor een groot deel over fietspaden of asfaltweggetjes, maar daar krijg je prachtige uitzichten voor terug. Wacht daarom niet te lang, want zodra het riet in de (na)zomer hoog staat, kun je er niet meer overheen kijken.
Nu bloeit het raapzaad langs de Lende, straks staat het riet weer hoger © Marleen Lekkerkerk
Mijn startpunt ligt niet in De Hoeve (niet goed bereikbaar met OV), maar in Oldeholtpade. Vanaf de bushalte Provinciale Weg is het een kwartiertje lopen naar de Kontermansbrug over de Lende. Hier ligt ook een kleine parkeerplaats en je vindt er wandelknooppunt 19. De hele route is niet alleen te volgen via de wit-rode markering, maar ook via de knooppunten 19-10-14-53-85-84-62-A60-A37-A36-A32-A35-A31-A34-A33-i80-A50. Bij het parkeerplaatsje staat ook een groot bord over werkzaamheden in het gebied, maar daar merk ik niet veel van.
Bruggetje over een zijtak van de Lende met een bloeiende brem © Marleen Lekkerkerk
Kuierpaad
De eerste kennismaking met de Lende krijg ik vanaf het fietspad waarmee ik grotendeels het water kan volgen. Na ongeveer een kilometer verlaat ik het fietspad via een klaphek en wandel ik een 'Kuierpaad' op, een mooi graspad tussen lage natte wilgenbosjes door. Aan beide kanten klinkt een heel vogelkoor: zwartkop, winterkoning, roodborst, fitis en tuinfluiter zingen me tegemoet en ook de koekoek laat zich horen. Boven het gras fladderen in de zon al verschillende soorten vlinders: koolwitje, dagpauwoog, atalanta, distelvlinder en ook een oranjetipje. Ik zie ook de eerste libellen van dit jaar, een kleine roodbruine soort; dat blijken jonge exemplaren van de bruine korenbout te zijn, een vrij zeldzame soort in Nederland.
Het graspad loopt met enkele haakse bochten verder langs de buitenkant van het natte gebied. Aan mijn linkerhand kijk ik uit over het boerengrasland, waar op dit moment volop gemaaid gras ligt. De boeren zijn met dit mooie weer massaal aan het maaien geslagen. Weidevogels hebben hier daarom geen kans.
Met het graspad ben ik wat van de Lende afgedwaald; een stukje asfaltweg door een gevarieerd nat gebied brengt me terug bij het water.
Blauwe reiger op zoek naar voedsel © Marleen Lekkerkerk
Natuurontwikkeling
Ik vervolg mijn weg over het fietspad langs de Lende, wat ik ongeveer twee kilometer volg. Onderweg heb ik zicht over de Lende, rietkragen en bosjes. Op verschillende mooie plekjes langs het water staan bankjes om even uit te rusten en te genieten van het uitzicht. Enkele voormalige petgaten liggen dwars op de Lende. Hier is vroeger veen uitgebaggerd om turf van te maken. Daarna is het gebied sterk ontwaterd om in landbouwkundig gebruik te kunnen nemen, maar nu is het in beheer bij It Fryske Gea en is de ontwatering stop gezet.
Watermolen uit vroeger tijden © Marleen Lekkerkerk
Als ik de snelweg nader, waar ik ook onderdoor loop, loop ik even naar links, een paadje in naar een vogelkijkhut. Vanuit de hut kun je uitkijken over de Catspoolder, een grote waterplas die nu ook als waterberging dient. Tot 2009 was het hier een sterk ontwaterd landbouwgebied. Er dobberen volop ganzen op het water, in verschillende soorten (grauwe, Canadese, Nijl-), ook een fuut en wat eenden, en ik zie ook mijn eerste visdiefjes van dit jaar.
Verder langs de Lende
Na de snelweg en de spoorlijn slinger ik weer verder langs (een zijtak van) de Lende. De enige bebouwing waar ik langs kom is een voormalig gemaal dat nu een woonhuis is. In de stalen balk bij het huidige gemaal bivakkeren boerenzwaluwen. Verderop zie ik de Sassluis, een keersluis die het water uit de Zuiderzee kon tegenhouden als dat al te opdringerig werd. Het is nu een Rijksmonument. Ik steek de sluis over en loop aan de andere kant van het water verder. Daar is de Lende wat breder uitgewaaierd en wordt dan ook 'Et Wiede' genoemd.
Zicht op en over Et Wiede © Marleen Lekkerkerk
Het meeste gras aan mijn rechterhand is inmiddels gemaaid, maar waar het gras nog wel hoog staat, laat een grutto luidkeels weten dat zijn of haar jongen zich daar bevinden. Er staat ook een zogenaamde 'zonnepomp' die met behulp van zonne-energie water op het perceel pompt zodat het wat natter is. Blijkbaar houdt deze boer wel rekening met de weidevogels. Ik loop maar gauw door en laat de grutto met rust.
Veerpont of Driewegsluis
Vervolgens, bij knooppunt A36, heb ik de keuze. Ik kan het fietspad vervolgen en verder lopen naar Driewegsluis. Zoals de naam al zegt, is hier een sluis met drie uitgangen. Vanaf daar is het nog zo'n drie kilometer over rechte wegen door boerenland naar Oldemarkt. Of ik kan iets voorbij het knooppunt een zelfbedieningsveerpontje nemen over de Lende. Zo vermijd ik de lange rechte boerenwegen, maar mis ik de Driewegsluis. Ik besluit, zoals de route oorspronkelijk aangeeft, het fietspad te vervolgen richting Driewegsluis. Maar het is een moeilijke keuze, want het pad langs het 'Mallegat' richting Oldemarkt lijkt me ook niet verkeerd.
Driewegsluis © Marleen Lekkerkerk
In Oldemarkt zijn een oud haventje, smalle straatjes, een marktpleintje, twee kerken en een terras. Vlak na het terras is de bushalte Frieseweg. Daar pak ik de bus terug naar Steenwijk. Er is een bushalte aan beide kanten van de weg. Let op aan welke kant van de straat je gaat staan.
