Zie ik wel genoeg onderweg?
Wandelen is heerlijk. Je stapt wat af en komt steeds weer in een andere omgeving. Wat doet dat allemaal met je? Je ontspant, terwijl je je inspant. Afgelopen week merkte ik weer eens dat ik zoveel zie onderweg. De opvallende dingen, ja die zijn vanzelfsprekend. Maar al die dingen die minder opvallen, heb ik daar wel oog voor?
Westfriese berderij in Nieuwe Niedorp. De ronde schoorsteen is als spiraal gemetseld © Ernst Koningsveld
Loop je alleen of samen?
Als je samen loopt gaat het wandelen makkelijker. Je kletst onderweg heel wat af. Of, en dat gebeurt misschien wel te weinig, je loopt in stilte naast elkaar en ervaart zo rust. Als je alleen loopt, merk je veel meer. Elk ongemak of pijntje wordt als het ware uitvergroot, want er is geen, of in elk geval te weinig, afleiding. Lange rechte stukken kunnen dan eindeloos lijken. Tot je merkt dat er wel degelijk van alles in je omgeving gebeurt dat je gedachten op gang brengt. Die zingende vogel, is dat nou een koolmees, een leeuwerik of een vink? Dat grote gele veld aan de horizon, welk gewas zou dat zijn? Wie zouden er wonen in die boerderij en hoe zou hun leven eruitzien?
Oude wegwijzer tusen Dirkshorn en Oudkarspel © Ernst Koningsveld
Zie ik wel genoeg?
Zeker als je door dorpen en steden loopt, is er zoveel te zien en zoveel afleiding. Maar waar word jij door getriggerd? Zoals in de intro geschreven, zag ik opeens heel veel op mijn etappe van het Groot-Frieslandpad. Om praktische redenen reisde ik met de bus naar het transferium bij Nieuwe Niedorp om van daar naar Dirkshorn te lopen, eigenlijk omgekeerd aan hoe het in de gids staat. In het dorp Nieuwe Niedorp kwam ik binnen een kilometer van alles tegen. Ik denk dat ik die dingen niet gezien had als ik met zijn tweeën of met meerderen gelopen had. De boerderij, inmiddels woonhuis, met juist in de schaduw van de boom de tekst “Uit de SCHADUW” en aan de andere kant van het raam de tekst “in het LICHT”. Helaas was er niemand rond het huis te zien, anders had ik zeker even naar de achtergrond van deze tekst gevraagd. Nu kon ik mijn eigen fantasie erop loslaten.
Uit de SCHADUW - in het LICHT © Ernst Koningsveld
Kijk eens omhoog
Iets verder in de Dorpsstraat het oude Raadhuis dat je aandacht volop trekt. Maar direct ernaast, op nummer 83, is het aannemingsbedrijf van J. Goet al decennia lang gevestigd. En wat zie ik: een uithangbord in de vorm van een blokschaaf. “Da’s gaaf”, gaat onwillekeurig door mijn hoofd. Vrijwel iedereen loopt hier zomaar onderdoor. Mij bracht het even een blij moment: wat leuk dat een vakman zich zo laat zien!
Uithangbord aannemingsbedrijf J. Goet © Ernst Koningsveld
Laat je verrassen
Op nummer 195 is weer van alles te zien. Ik schrijf al enkele jaren blogs over opvallende bankjes die ik onderweg tegenkom. Wat ik hier aantrof zijn niet zozeer openbare bankjes, maar ze mogen er wel zijn. Aan de doorgaande Dorpsstraat staat een zitje met een opvallende stoel en een bankje met een glazen rugleuning. Links om de hoek staat nog een stoel van bijzonder ontwerp, waarop een gedrongen beeld van een mannetje met hoge hoed zit. Hier blijkt een mediabedrijf te zijn gehuisvest. Maar wat een ontzettend leuke afleiding op mijn wandeling.
Stoel tegen gevel van pand Dorpsstraat 195 Nieuwe Niedorp © Ernst Koningsveld
Bewoners willen ook wat aandacht
Op de Westfriese Omringdijk voert de route over meerdere stukken waar schapen wonen. Borden vragen vriendelijk om de schapen niet te storen. Maar het omgekeerde wordt eerder waargemaakt. De schapen en hun jonge lammetjes blijken erg geïnteresseerd in deze onverwachte afleiding. De interne strijd van de dieren tussen nieuwsgierig zijn en toch ook wat bang, is mooi om te beleven. Intussen vraag ik me af of ik voorzichtig een aai mag geven over een kop, of dat ik dan misschien wel een bron van besmetting zou kunnen zijn. Hoe dan ook, ik geniet van het contact met deze dieren.
Schapen op de Westfriese Omringdijk © Ernst Koningsveld
Saaie etappe?
Iemand vroeg me of dit geen saaie etappe is. Het antwoord: of iets een saaie etappe is, dat maak je er zelf van. Als je alleen met stappen bezig bent, ja, dan kan zo'n route best wel saai zijn. Maar kijk om je heen, dan is er van alles te beleven. Op een vrijwilligersdag van Wandelnet wees huidig voorzitter Harry Boeschoten al eens op het boekje “Je keek te ver” van Marjoleine de Vos. Ze confronteert de lezer daarin dat je het landschap en de omgeving moet beleven, om zo ‘uit je hoofd, uit je gedachten bevrijd te worden’. Ervaar het zelf eens. En dat kan ook als je samen wandelt.
